வியாழன், 4 அக்டோபர், 2012

2. இயல்பு (கனவு)

கவிதை - 15

இயல்பு (கனவு)



*     இருள் கிழித்து
       புலன் மயக்கி தோன்றி மறையும் கனவுகள்
       நாடோடிக் கதைகள் சொல்லும் நகரமெங்கும் உலாவரும்
       நிழலாக முகம் காட்டும் மனிதர்களால் நிறைந்த சுற்றம்
       மௌனமான பாவனையால் நெருங்கி முகர்ந்து கடந்து செல்லும்
       பொய்யான உணர்வலையால் அழுந்துகின்ற அங்கம் மெல்ல
       பயங்கொண்டு திடுக்கிட்டு கண்விழித்து மெய் தேடும்,

*     ஆசையால் காமமுறும் மனம் மெல்ல ஆவலுடன்
       நிறுத்தப்பட்ட கனவினுள் பயணம் செய்ய வழிதேடும்
       சில நொடிகள்  தடைபட்ட பாதை திறந்து உள் இழுக்க
       காட்சி பிறழ்ந்து கதை மாறி விரும்பும் திசைகள் நோக்கிச் செல்லும்
       தவறவிட்ட களம் நெகிழ்த்து புத்தியினால் திருத்தப்பட
       முழுதான மயக்கம் மிரண்டு வேண்டும் வடிவில் வார்க்கப்படும்,

*     விருப்பமான மனிதரின் நிழல் முகம் தெளிவாகி
       ஒலியலைகள் தாங்கி வரும் சொற்களால் சூழல் நிறையும்
       உரையாடல் தொடர்ச்சியால் நினைவுகோரும் வெற்றிகள்
       விம்மியெழுந்து அரவணைத்து மன மகிழ்வில் போய் முடியும்
       மெய் தேடிய அறிவு மெல்ல கண்விழிக்க வெறுப்புக்கொண்டு
       கனவிலேயே வாழ்ந்திருக்க இருள் நீள வேண்டி நிற்கும்............


- பகு,
      
      

கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக